Aktualności
< powrót do aktualności

"W stronę Krainy Łagodności"

18:00
w-strone-krainy-lagodnosci-29-06-2013-amfiteatr-godz-18-00
Archiwalne

29 czerwca na scenie opolskiego amfiteatru wystąpią Jaromir Nohavica, Stanisław Soyka z zespołem Soyka Kolektyw oraz Piotr Bukartyk & Szałbydałci, Robert Kasprzycki, Joanna Kondrat z zespołem i Chwila Nieuwagi!

Jaromír Nohavica - pochodzący z Ostravy piosenkarz, autor tekstów, tłumacz juz 29 czerwca wystąpi w Opolu. W swoim mieście rodzinnym ukończył średnią szkołę ogólnokształcącą, później w Brnie średnią szkołę bibliotekarską, studia w Wyższej Szkole Górniczej w Ostrawie przerwał. Obecnie mieszka w Ostrawie, w latach 1978-99 mieszkał w Czeskim Cieszynie.

Nohavica jest człowiekiem wyjątkowo utalentowanym. Jego cechami charakterystycznymi są inteligencja, oczytanie, wrażliwość i pracowitość. Koncerty stają się dla słuchaczy jedynym w swoim rodzaju przeżyciem, Nohavica należy bowiem do piosenkarzy, wokół których wytwarza się jakieś urzekające misterium. Brawurowo porusza się między folkiem a folklorem, jest prawdziwym bardem swojego regionu. Odróżnia się znacznie od generacji folkowej lat 60., pod względem stylu zwraca się bowiem raczej na wschód: wykorzystuje pierwiastki słowiańskiej melodyki, tematy piosenek czerpie często ze środowiska słowiańskiego, inspiruje się też rosyjską literaturą romantyczną. Jest to typ piosenkarza ściśle związanego z poezją i literaturą. Ilustruje muzyką dzieła czeskich poetów Františka Gellnera (Radości życia) i Petra Bezruča (Kto na moje miejsce), tłumaczy i wykonuje piosenki Włodzimierza Wysockiego, Bułata Okudżawy i Aleksandra Błoka (wykorzystuje też tłumaczenia Milana Dvořáka). Większość przekładów pozostaje jednak nie wydana (por. Petr Čechovski, autor jedynej fachowej monografii o Nohavicy). Ogromną zaletą Nohavicy jest bogate słownictwo, wyczucie śpiewności języka czeskiego i swoistego charakteru poszczególnych warstw językowych (od wyrażeń książkowych, przez język literacki i potoczny, aż do wulgaryzmów). W używanym przez niego słownictwie zachwyca siła, przejrzystość, siła rymów, wyraziste pointy, skłanianie się ku romantyzmowi, prostota i oczywistość. Tematyka piosenek jest niebywale szeroka. Z jednej strony odzwierciedla obecny stan społeczeństwa (Najpierw gwiżdżą, potem kamienują, Listy bez podpisu, Zostawcie to koniowi), wyraża bezkompromisowe postawy obywatelskie i polityczne (Chorągiewki, Zostawcie to w spokoju, Krzywe zwierciadła), z drugiej strony wykorzystuje tematykę historyczną (Generał Windischgrätz, Husyta, W gospodzie na rynku). Potrafi wprowadzić średniowieczną atmosferę i w autentycznych realiach umieszcza wyznających ponadczasową filozofię bohaterów czy narratorów wydarzeń. Nohavica tworzy też dla dzieci (Piosenka grenlandzka, Trzy świnki, Delfiny), porusza tematykę sportową (Cześć sportowi, Kolarstwo, Rugby), potrafi również być poetą dnia codziennego (Muzeum, Kiedy szedłem do wojska, Postarzeliśmy się, moja miłości). Tematykę miłosną opracowuje w najróżniejszych formach i odmianach (Szalona Małgosia, Delfiny, Rumiankowe szczęście, Miłość jest jak młynek do kawy, Zaślubieni, Gdy się, miła, kąpiesz), pisze o nadziei (Dopóty żyję dopóki śpiewam i gram, Cześć, słonko, Gaudeamus igitur, Gdy jutro skoro świt), o przemijaniu (Kometa, Muzeum, Sędziwój), jest pacyfistą i filozofem (Kraina po bitwie). Wykorzystuje delikatny humor, gry językowe, lirykę miłosną, epickie opowiadanie, satyrę, parodię w różnych formach tekstowych i muzycznych takich jak: współczesny blues (Blues o małych mieszkaniach), ballada (Gdy mnie jutro rano), romance (Zaślubieni), przypowieści (Najpierw gwiżdżą, potem kamienują), dziecięce wierszyki (Wołamy słoneczko), ludowe chorały (Dziewica jedzie na ośle), przyśpiewki (Pastuch), walce (Pochód zdechlaków), szansonetki (Płonę), ruskie romanse (Petersburg) i in. Nohavica stara się (i potrafi) uchwycić prawidłowości świata i ludzkiego bytu, walczy z najgłębszymi uczuciami, problemami wiary, nieśmiertelności, losu artysty (Never more, Darmodziej, Mikimauzoleum , Litania u schyłku wieku; zwykle występuje tu archetypowa postać trzymająca w swym ręku ludzki los, ewentualnie klątwa artysty; autor wykorzystuje ponurą symbolikę, złożone konotacje, często obraz ten w swoich najgłębszych warstwach semantycznych dociera do uczuć egzystencjalnych). W repertuarze Nohavicy znajdziemy też piosenki ludowe (śląskie Oczy sokoła, Znalazłem woreczek, morawskie Święta Dorota, Usnęła, nie słyszała, Mam ja jeden ogródeczek, Dobranoc, moja miła, Ej, dziewczę, dziewczę) i wiele innych, w których wpływy ludowe są wyraźnie widoczne. Siła wyrazu Nohavicy tkwi w dokładnym i zdyscyplinowanym podporządkowaniu się słowu. Swoją wypowiedź podkreśla on przez wzorową deklamację, wybrany typ języka (np. żargon określonej grupy zawodowej, dialekt ostrawski itp.), określoną budowę melodii z licznymi powtórzeniami (na wzór ballad ludowych) i odpowiednie zmiany planu muzycznego – od ludowości do szansonu. Obecnie Nohavica koncertuje zarówno jako solista, jak i z towarzyszeniem zespołu Kapela (z którym nagrał album Koncert) lub Čechomor. Jest niewątpliwie najbardziej lubianym i najczęściej słuchanym czeskim piosenkarzem, ogromną osobowością czeskiej piosenki, wszechstronnie utalentowanym artystą, stanowiącym oryginalną osobowość na naszej scenie piosenkarskiej. Oderwał się od roli „folkowego męczennika” lat 80. Jego popularność nie spadła nawet po r. 1989, wręcz przeciwnie: jako oryginalny artysta, idący swoją własną drogą, potrafił poradzić sobie z radykalną polistopadową zmianą pozycji muzyki folkowej w czeskim społeczeństwie.
 


 

 

Stanisław Soyka – wokalista jazzowy, pianista, kompozytor urodzony w 1959 roku. Śpiewać zaczął kiedy miał 7 lat udzielając się wraz z ojcem w chórze katedralnym w rodzinnych Gliwicach. Następnie ukończył liceum muzyczne w klasie skrzypiec oraz Wydział Kompozycji i Aranżacji Akademii Muzycznej w Katowicach.

 

 

Piotr Bukartyk - autor, kompozytor, artysta poruszający się na pograniczu wielu gatunków muzycznych, mieszający rocka, bluesa, folk oraz reggae z kabaretem i piosenką literacką. Szerokiej publiczności znany od lat m.in. z piątkowych audycji w Trójce. Napisał przeszło 400 piosenek, niektóre z nich zostały okrzyknięte radiowymi hitami np. „Kobiety jak te kwiaty”, „Niestety trzeba mieć ambicję”, „Sznurek”, czy „Piosenka z praniem w tle”. Od września 2012 w nowym programie TVP 2 „Kocham To Co Lubię” Wojciecha Manna, można na stałe usłyszeć i zobaczyć Bukartyka z jego pełnym Zespołowym składem – Szałbydałci, który całościowo odpowiada za oprawę muzyczną KTCL.
 


 

Robert Kasprzycki - polski poeta, pieśniarz i kompozytor. Okazjonalny tłumacz (j. łaciński, angielski, rosyjski), felietonista, recenzent (literacki i muzyczny), autor tekstów kabaretowych.

 

Joanna Kondrat- wykonawczyni i autorka.Skromna, choć doceniona przez najbardziej wybrednych krytyków muzycznych… Laureatka nagrody imienia Anny Jantar, za zajęcie pierwszego miejsca w konkursie Debiuty 2012 49. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu.Uhonorowana nagrodą specjalną Programu Trzeciego Polskiego Radia, na tym samym Festiwalu.

Chwila Nieuwagi funkcjonuje od 2008r. Początkowo duet gitarowo-wokalny (Martyna i Andrzej Czechowie) rozrósł się, najpierw do kwintetu, a następnie do sekstetu. (Piotr Kotas – piano, Marek Sochacki – perkusja, Rafał Kierpiec – kontrabas, Bartłomiej Plewka – perkusjonalia).Zespół tworzy muzykę z kręgu Krainy Łagodności, o czym świadczyć może ukazanie się utworu. A kiedy mi przyjdzie” na najnowszej składance „W Stronę Krainy Łagodności vol.2″. Wpisuje się także w folklor górnośląski, sięgając do jego źródeł i wplatając jego motywy do swojej twórczości. Cechą rozpoznawalną zespołu jest głos wokalistki określany przez dziennikarzy muzycznych jako charyzmatyczny i hipnotyzujący.

AKREDYTACJA PRASOWA: PDF / DOC

Ta strona używa pliki cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. Akceptuję